Austriacka grupa powstała w 1998 w Linz. Już debiut rzucił na zespół cień braku własnego charakteru. Muzycy od początku bali się ryzyka wysilenia się na stworzenie czegoś własnego, nagrywając album całkowcie przewidywalny. Dodatkowo mieli tendencje do powtarzania podobnych w ramach tego samego krążka zagrywek, co szczególnie dotyczyło Lanvalla, którego gra w dużym stopniu opierała się na "podciąganiu" strun co powodowało, że jego solówki były niemal identyczne. Kolejnymi wadami były: monotonia, brak równowagi między "anielskością" a "metalem" oraz zbytnie dosładzanie. Krytycy ocenili styl zespołu jako "Angelic Bombastic Metal", ale były to tylko wyrafinowane epitety opisujące tandetną twórczość. Również [3] bez skrupułów można było wyrzucić na złomowisko metalowego kiczu. Nie chodziło już nawet o brak muzycznej tożsamości, bo przecież dziesiątki innych kapel wdzięcznie potrafiło odtwarzać znaną przeszłość i przekuwać to w pozytywny atrybut. Wbrew reklamowym sugestiom daremnie było na albumie szukać metalowych pierwiastków. W zamian dominowała tandetna melodyka, rażący patos i niby-natchniony głos Edelsbacher o popowej tonacji. Muzycy wyszli z założenia, że po co porywać się na stworzenie czegoś oryginalnego, skoro gotowe wzorce leżały na tacy, a wykorzystane w odpowiednim momencie mogły przyczynić się do dopisania paru zer na kontach. Jeśli takie były ambicje, to należało pochwalić muzyków za obrotność i spryt. Tyle jednak, że w przypadku samej muzyki nie można było wysilić się choćby na naciągany komplement. Edenbridge bezmyślnie powielali pomysły Nightwish - podobne rozwiązania, brzmienie i klimat - ale nie posiadali talentu i umiejętności komponowania Finów. Pseudometalowe patenty z folkową subtelnością i podrabianym symfonicznym patosem składały się na nadmiar lukru powodujący odruchy wymiotne. Miało być wzniośle i wzruszająco, a w efekcie wyszedł żałosny cyrk. Na pewno znalazły się fanki tej płyty, ale wiadomo było, że prawdziwa sztuka nie odsłania swej wartości przed każdym przeciętniakiem.
Pozostałe wydawnictwa niewiele zmieniły w obliczu zespołu. Każde z nich było niemal identyczne, czyli na granicy wytrzymałości dla słuchacza. Nie trzeba było posiadać talentu jasnowidza, by rozgryźć Edenbridge i jak będą brzmieć ich przyszłe nagrania. Muzykom nie chodziło o tworzenie własnej muzycznej rzeczywistości, tylko o kopiowanie cudzej bazy danych. Wszystko zawsze kojarzyło się z baśniowym klimatem Avantasii, aranżacjami Within Temptation i orkiestracjami Nightwish. Jak stwierdził jeden z krytyków: "W tej opowieści nie ma jednak księcia ani księżniczki, a na pustkowiu pozostały same gady oraz jedna żaba, której wydaje się, że jest zaczarowaną królewną. Z tak pospolitym głosem nie doczeka się nigdy przyjazdu wybranka w lśniącej zbroi, który miałby zdjąć z niej zaklęcie". Te słowa dotykały sedna sprawy - Sabine nigdy nie fałszowała, ale jej głos potrafił drażnić. Marketingowcy przy każdej okazji wmawiali potencjalnym nabywcom, jaki to niezwykły symfoniczny metal grają Austriacy - tymczasem ten zespół nigdy metalu nie grał, pozostając wypolerowaną, słodziutką i pozbawioną zupełnie energii kopią Nightwish.
Dyskografię uzupełniają dwupłytowe składanki Visions Of Eden w 2007 i The Chronicles Of Eden 2 w 2021. Roland Navratil bębnił w powermetalowym Dignity (Project Destiny w 2008), Atrocity i Leaves` Eyes. Sabine Edelbacher zaśpiewała gościnnie w utworze Lost Without You Power Quest na ich drugiej płycie. Wokalistka wraz z Lanvallem założyli akustyczny projekt Voiciano. Dominik Sebastian dołączył do Serious Black i progresywno-powermetalowego A Ghost Named Alice (It Feels Like Suicide w 2018). Sebastian Lanser bębnił w Obscura.

Wolfgang Rothbauer (ex-Thirdmoon, In Slumber, Zombie Inc.), Johannes Jungreithmeier (ex-Thirdmoon, ex-In Slumber), Stefan Gimpl (Crystallion)