Szkocki zespół powstały (naprawdę) w Glasgow w 1982 z popiołów Wildcat i Heaven. Karierę rozpoczęła od rozprowadzenia w roku następnym sześcioutworowej demówki (Shanan, Heat Of The Night, Shine On Me, I Don't Want You Anymore, Goodbye All I Want Is Love). Dopiero jednak wydany dla wytwórni Neat Records singlowy [1] przebił się do szerszej rzeszy fanów. Z perspektywy czasu trudno uwierzyć, że był to jeden z najostrzejszych singli NWOBHM (a na pewno schyłku tego fenomenu). Stranded sunął w średnio-szybkich tempach, a głos Michaela Boyle'a z łatwością przebijał się przez ścianę grzmiącej sekcji rytmicznej. Heat Of The Night był jeszcze lepszy, a w swej prędkości nasuwający skojarzenia z zespołami z Newcastle typu Raven i Satan. Duże wrażenie robił refren śpiewany solowo na tle gitarowej solówki Archie Dicksona. Jednak kiedy szefowie Neat zaoferowali kontrakt na nagranie płyty, muzycy nieoczekiwanie odrzucili ofertę, prawdopodobnie czekając na szansę kontaktu z większą wytwórnią. Był to strategiczny błąd, który zaważył na dalszej karierze Glasgow. Jednocześnie zapędy komercyjne przeważyły wśród muzyków, o czym świadczyła nagrana zaledwie kilka miesięcy później EP-ka [2] - znacznie złagodzona, choć jeszcze nie totalnie radiowa. Under The Lights, Searching For Glory i After Midnight nie robiły już takiego wrażenia jak singiel. Tytuł minialbumu wskazywał na kampanię reklamową zapoczątkowaną w czerwcu 1983, która miała uczynić Glasgow "lepszym miastem". Głównym bohaterem kampanii był Pan Happy - uśmiechnięty bohater książek dla dzieci. Władze miasta zdecydowały się tak postąpić, gdyz przez całe lata 70-te przemysł podupadał (stocznia, produkcja stali i inżynieria), a liczba ludności spadła o 20% w ciągu dekady i panował ogólny nastrój depresji. Nazwa akcji była mała gra liter: Glasgow's Miles Better miało oznaczać Glasgow Smiles Better. Kampania była niezwykle pomyślna, a jej dziedzictwo jest odczuwalne do dziś - sama zmiana postrzegania Glasgow, a nie jego wypaczony obraz jaki wielu obywateli wówczas miało. W 1988 od pojawienia się Pana Happy'ego na szkockiej scenie, nawet goście z rodziny królewskiej wyrazili swoje uznanie dla poczynionych postępów (królowa Elżbeita otworzyła kolekcję Burrell w Pollok Park, a książę Walii Karol zainaugurował Międzynarodowy Festiwal Ogrodniczy w 1988).
Po kilku latach milczenia, fani otrzymali rozczarowujący AOR/hard rockowy [3], łączący granie melodyjne, pompatyczne i wzniosłe. Sporo było elementów twórczości Journey, Grand Prix i Magnum, choć słychać, że muzycy rozpaczliwie starali się stworzyć coś własnego (niezwykle chwytliwy We Will Rock z jednostajnym mocnym rytmem). Producent Kenny Denton (znany ze współpracy m.in. z The Who i Status Quo) nadzorował przebieg prac i udało mu się namówić klawiszowca Dona Airey'a na nagrania, a w studio pojawił się Ben Matthews (wkrótce Thunder). Tytuł płyty pochodził od ówczesnego kodu telefonicznego Glasgow - Archie Dickson wspominał sesję nagraniową z dumą, ale pojawiły się duże zastrzeżenia do mało przejrzystej produkcji – fundament sukcesu jakiegokolwiek AOR. Boyle został zmuszony do śpiewania w niższych rejestrach i czasem te próby naśladowania Robina McAuley'a sprawiały wrażenie, jakby nieustannie odbijał się od szklanego sufitu. Główny singiel Secrets In The Dark (przeróbka Manfed Mann Band) ujawniał całe modus operandi - bezpieczne i gładkie rockowe granie (w chórkach Steven Hayman z Heavy Pettin'). Wolno narastający Back On The Run tracił impet, z kolei Meet Me Halfway oraz Breakout były aranżacyjnie zbyt podobne do siebie. Gdyby grupa nagrała ten krązek dekadę wcześniej, byc może podczepiłaby się pod sukces Foreigner i Boston. W 1987 takie granie jednak brzmiało dość archaicznie, a samo brzmienie niosło ze sobą stagnację i sztuczność. Większość utworów wypadła monotonnie, a dodany po latach na CD bonusowy Will You Be Mine? sprawił wrażenie nagranego na innej sesji. Zabrakło innego wokalisty nadającego się do AOR i jednego zabójczego numeru, który podbiłby listy przebojów.
Paul McManus bębnił w Doogie White & La Paz (Granite w 2012) oraz hard rockowym Gun (Break The Silence w 2012, Frantic w 2015, Favourite Pleasures w 2017, The Calton Songs w 2022 oraz Hombres w 2024). Don Airey grał potem w Quatermass II, Empire, Iommi i Deep Purple.

Don Airey (ex-Colosseum II, ex-Rainbow, ex-Sinner)