Amerykański zespół powstały w 1986 w Pearl River (Luizjana). Ekipa zmieniała nazwy na Voices, Cheetah i Meridian, przyjmując ostatecznie Baton Rouge po przeprowadzce muzyków do Los Angeles. Produkcją debiutanckiego albumu zajął się Jack Ponti, który współpracował m.in. z Alice`m Cooperem i Bon Jovi. Tą znakomitą hard rockową płytę rozpoczynał doskonały Doctor - dynamiczny kawałek oparty o ciekawą melodię i nietypowy riff, z przebojowym refrenem i śpiewającym niczym Kip Winger Keelingiem. Niezwykle chwytliwy riff stanowił również podstawę Walks Like A Woman, a frontman składał tu hołd gigantom w postaci Roberta Planta i Davida Coverdale`a. Klimat zmieniał się nieco wraz z Big Trouble, kojarzącym się z dokonaniami Kiss ery Bruce`a Kulicka. It`s About Time z założenia miał być czymś w rodzaju ballady, ale w rezultacie wyszedł żarliwy rocker z pełnym pasji refrenem. Podobnym tropem szedł podobny Bad Time Comin` Down, napisany z myślą o koncertach na wielkich stadionach. Baby`s So Cool wydawał się słabszy na tle utworów poprzednich i tym razem także skojarzenia z Kiss były nieuniknione. Young Hearts zaskakiwał pod kątem wokalu, zresztą Keeling był na tym krążku frontmanem o wielu twarzach. Po przeciętnym Melenie uderzał z pełną mocą There Was A Time (The Storm) - numer zbudowany na bazie pięknej ballady z przebojowym refrenem mógłby przynieść zespołowi sławę, gdyby tylko muzycy skomponowali więcej takich kawałków. Na koniec Spread Like Fire i miłośnicy hard rocka byli zadowoleni, gdyż podstawę utworu stanowił solidny riff w stylu Danger Danger, Bangalore Choir, Hurricane czy Black N'Blue. Nieoczekiwanie ten bardzo dobry pod względem artystycznym krążek stał się komercyjną klapą i wytwórnia Atlantic podziękowała Baton Rouge za współpracę.
Po przeniesieniu się do EastWest Records America, zrekrutowaniu drugiego gitarzysty i rezygnacji z klawiszy, kwintet przystapił do realizacji [2]. Na pierwszy ogień szły Slave To The Rhythm oraz Full Time Body - oba z napędzającą zagrywką i lekko ochrypłym śpiewem Keelinga (jedynym mankamentem wydawała się nazbyt skrócona gitarowa solówka w pierwszym kawałku). Tie You Up zaczynał się wolniej, ale po pierwszej zwrotce tempo gwałtownie narastało w refrenie. Przeróbka balladowego Desperate zespołu Babylon AD stanowił jednak zagadkę - nie chodziło nawet o wykonanie, tylko fakt, że oryginalna wersja miała zaledwie dwa lata. Formacja przyspieszała znacznie w kolejnym Tokyo Time z odpowiednią dynamiką, ale już kolejnych kilka kompozycji zlewało się ze sobą, aż do Dreamin` In Black And White, który brzmiał niczym wyciągnięty z sesji debiutu. Obowiązkowa AOR-owa ballada Light At The End Of The Tunnel była przyzwoita, choćzabrakło w niej więcej emocjonalnej intensywności. W Tear Down The Walls wokal naprzemiennie charakteryzował się stonowanym tonem w głównych fragmentach, a ostrzejszą tonacją w narastającym refrenie. Na koniec Hotter Than Hell, który odchodzi od hard rocka na rzecz blues-rockowego brzmienia i wolniejszego tempa. [2] podążył podobną ścieżką co poprzedni album, choć nie zawierał killerów w stylu Dcotor czy Bad Time Comin` Down.
Zespół rozpadł się w 1992 i dopiero pięć lat później producent Jack Ponti namówił Keelinga do nagrania wersji demówek z szuflad na [3]. Było to jednak jednorazowe przedsięwzięcie.

Późniejsze losy członków zespołu:

• Kelly Keeling - John Norum, Carmine Appice's Guitar Zeus, MSG, King Kobra, hard rockowy Heaven And Earth (Windows To The World w 2001), na Furious George George`a Lyncha, Red Zone Rider i hard rockowy Foundry (Foundry w 2015). Wokalista zrealizował również solowo Giving Sight To The Eye w 2005 i Mind Radio w 2015.
  
• Lance Bulen - Paul Sabu (Paul Sabu w 1993)
  
• David Cremin - AOR-owy Roulette (Lifeline w 2001
  
• Tony Pamucci - Never Let the Bastards Wear You Down Dee Snidera w 2000
  
• Jack Ponti - hard rockowy Angry Tears (Angry Tears w 2000). Ponti zmarł 7 października 2024
  

Scott Bender (ex-18 Names), Tony Palmucci (ex-Keel), Jack Ponti (ex-Surgin, ex-Doro), Camus Celli (ex-Doro)