Amerykański wokalista, urodzony 21 września 1953 jako James John DeiCicchi. Z początku śpiewał w mało znaczących kapelach, a w 1987 wziął udział w przesłuchaniach do Quiet Riot po odejściu Kevina DuBrowa, ale przegrał z Paulem Shortino. Potem dołączył do LA Rocks, którego basistą w pewnym momencie został Chuck Wright. Ten przedstawił Christiana Greggowi Giuffrii, a po spotkaniu z Gene'em Simmonsem, James zastąpił w Giuffria Davida Glena Eisley'a. Z popiołów Giuffrii narodził się House Of Lords, z którym frontman zrealizował trzy albumy w latach 1988-1992. Formacja ta rozpadła się w 1993, z kolei w 1994 Christian odrzucił ofertę dołączenia do Manic Eden. House Of Lorda powrócił na stałe w 2004. We wspomnianym 1994 wokalista wydał również swój debiutancki krążek solowy, a w studio gościnnie pojawiła się armia gitarzystów (Lanny Cordola, Mike Slamer, Bruce Gowdy, Danny Jacob, Mitch Perry, Chris Allen Lane), basista Chris Goldsmith, pianista Scott Greer i bębniarz DeWayne Barron. Była to muzyka łagodniejsza niż House Of Lords, oparta głównie na mieszance AOR-owych hymnów AOR w średnim tempie (Pleasure And Pain, Brighter Day, Labor Of Love i Mother Night) oraz ballad (Katie, Where Does Love Go When It's Gone oraz pomniejszy przebój Love Should Have Brought You Hom). Płytę dopełniły rzetelnie odegrane rockery w rodzaju Don't Start Me Up czy The Warden (sequel Demon's Down). James miał bez wątpienia znakomity głos, ale nie potrafił w pełni nim porwać - zabrakło najprawdopodobniej większej porcji energii. Niewątpliwie jednak była to pozycja warta uwagi dla maniaków AOR.
Na kolejny album faom przyszło czekać dokładnie dekadę, a otwierający [2] After The Love Is Gone był jednym z "cięższych" gitarowych utworów na tym wydawnictwie. Była to kompozycja napisana przez Wrighta i Cordolę, w zasadzie mogąca pojawić się na dowolnym wydawnictwie Izby Lordów. Innym wkładem tego duetu był bliższy balladzie Hold Back The Night, kończący się udaną solówką gitarową w wykonaniu Roberto Vanniego. Tytułowy Meet The Man zaczynał się od samplu wokalu coverdale'owo-plantowego, a sam utwór przechodził w skoczny rytm Whitesnake niemal z roku 1984. Sam James wypadł niezwykle efektownie, udowadniając, że był jednym z najbardziej utalentowanych wokalistów AOR. Muzyk po raz kolejny wprowadził w życie swoją mieszankę numerów w średnich tempach przemieszanych z balladami i brawurową nieraz grą Vanniego. W 2006 i w latach następnych, Christian śpiewał na krążkach Moonstone Project.
Również [4] korzystał z tych samych patentów, a jednak odróżniał się od poprzedników w warstwie tekstowej. Takie tytuły jak Jesus Wept, If There's A God? czy Amen nie pozostawiały wątpliwości co do chrześcijańskiego wpływ u muzyki. Heaven Is A Place Iin Hell to świetny skoczny początek i ten energiczny utwór z porywającym refrenem dawał nadzieję na świetne wydawnictwo. Wolny klasyczny AOR uderzał z całą mocą w Craving, który wzbogacał wielowarstwowy emocjonalny refrenem, doskonale ukazujący moc głosu Jamesa. Wspomniany już Jesus Wept wydawał się podróbką dokonań Heart, a World Of Possibility okazał się nudną soulową balladą, w zasadzie sztampową i pozbawioną głębi. Początek Sidewinder nasuwał skojarzenia z Aerosmith, ale potem rozmywał się w ogólnej przeciętności. Oniryczny If There's A God był zbyt łagodny i graniczy z całkowitą nijakością - gdyby Bóg istniał, nie chciałby mięc tego numeru na swojej liście odtwarzania. Album powracał na właściwe tory wraz z Love Is The Answer, w którym żałobny wydźwięk zwrotki był balansowany pozytywnym nastrojem z refrenu. Black Wasn't Black momentami stanowił ukłon w kierunku Highway StarAmen to osobisty hymn Christiana, kończący jego muzyczną modlitwę, ale ten epilog był zdecydowanie nazbyt melancholijny. Płyta cierpiała przez natłok bladych numerów z nawiązaniami do chrześcijaństwa.
Żoną Jamesa w 1996 została piosenkarka Robin Beck.

Dalsze losy muzyków:

• Gianmaria Scattolin - hard rockowy From The Inside (From The Inside w 2004), Tommy Funderburk i Robin Beck
  
• Fabrizio Grossi - Starbreaker, From The Inside, rockowy Indigo Dying (Indigo Dying w 2007), AOR-owy Los Angeles (Los Angeles w 2007 i Neverland w 2009), China Blue, Solna, hard rockowy De Rosso (Lions And Lambs w 2013), Ramos i Land Of Gypsies
  
• Biggs Brice - AOR-owy Over The Edge (Over The Edge w 2004)
  
• B.J. Zampa - Obsession, Peacemaker (Concrete And Terror w 2018), Munroe's Thunder i Dokken
  
• Cliff Magness wyda solowy AOR-owy kr ek Lucky Dog w 2018
  

James Christian (House Of Lords), JM Scattolin (ex-Vertigo), Biggs brice (ex-Perfect World, ex-Vertigo), Jeff Kent (ex-Slyce, ex-Shaker Road, ex-House Of Lords),
B.J. Zampa (ex-Driver, ex-Thunderhead, ex-Wayne, House Of Lords), Clif Magness (ex-Starship, ex-Planet 3, ex-Robin Beck, ex-Tomi Malm)