Jürgen Blackmore urodził się w 1964 jako syn wirtuoza gitary Ritchiego Blackmore'a i jego niemieckiej żony Margit Volkmar. Wszyscy mieszkali w Hamburgu do końca lat 60-tych. Jako 15-letnie chłopak, Jürgen rozpoczął praktykę jako lutnik w znanym sklepie Georg's Music, po czym zaczął zdobywać pierwsze doświadczenia muzyczne z lokalnymi zespołami rockowymi. W 1986 Blackmore zadebiutował jako profesjonalny muzyk, grając solówkę w utworze Sea Of Flames na drugim albumie Iron Angel. Współpracował z zespołem Straight, założył J.R. Blackmore's Superstition, który zyskał pewien rozgłos dzięki trasie koncertowej po Czechosłowacji. W tym czasie poznał nie tylko Uli Johna Rotha i Wolfa Hoffmanna z Accept, ale też młodego wokalistę rozwinął się w projekt solowy Michaela Bormanna. Ten ostatni dołączył do niego w nowym zespole J.R. Blackmore Group. Jedyna płyta zdecydowanie mogła podejść faom Axel Rudi Pella, choć otwierający Wild And Free był mylący. Numer pędził w tempie nadzwyczaj szybkim jak dla Bormanna i był zapewne najostrzejszym w jego karierze do czasów Silent Force. Reszta materiału jednak sadowiła się raczej wokół hard'n'heavy w średnich tempach, zagranego z przekonaniem i determinacją. Były tu wpływy zarówno Rainbow, jak i Bonfire. Still Holding On czy Night Of Illusion wypadały dobrze w swojej stylistyce, intrygował malmsteenowy początek Tonight, a power-ballada Never Too Late swoim romantyzmem mogła podbić wiele serc, to już w drugiej połowie albumu wszystko zlewało się ze sobą. Michael śpiewał niezawodnie co wróżyło mu udaną karierę w przyszłości, ale niektóre kompozycje nie były w pełni dopracowane. Ostatecznie płytę nagrano w 1990, ukazała się ona na CD dopiero w 1993, a w wersji zremasterowanej - dopiero w 2005.
W 2008 Jürgen wszedł w skład Over The Rainbow, który wykonywał przeróbki Rainbow. Składu dopełnili: Joe Lynn Turner, Tony Carey, Greg Smith i Bobby Rondinelli. Ten cover-band odbył nawet trasę koncertową, odwiedzając 13 krajów.

Dalsze losy muzyków J.R. Blackmore Group:

• Michael Bormann - Letter X, Jaded Heart, The Sygnet, Charade, Rain, Biss, Zeno, Mark Sweeney (Slow Food w 2007), Redrum, Bloodbound, The Trophy, Silent Force, PowerWorld (Cybersteria w 2013), hard rockowy Grindhouse (Chapter One w 2015), Michael Bormann's Jaded Hard (Feels Like Yesterday w 2019 i Power To Win w 2022), Seven Ravens oraz rockowy IMKT (Sooner Or Later w 2025). Bormann stworzył również wraz z Michaelem Vossem cover-band 20th Century Boys i na płycie Beware Of The Rex z 2020 nagrał 11 przeróbek T.Rex
  
• Jürgen Blackmore - hard rockowy EBC Roxx (Winners Vol.1 w 2010 oraz dwie solowe płyty: Between Darkness And Light w 2006 oraz Voices 1 w 2011 (tą drugą pod szyldem J.R. Blackmore & Friends)
  
• Malte Rathke - J.R. Blackmore i progresywno-powermetalowy The Chronicles Project (When Darkness Falls w 2015)
  

Michael Bormann (ex-Tax), Wolgang Beisel (ex-Roy Last Group)