Niemiecka grupa powstała w 1988 w Stuttgarcie z inicjatywy Rüdigera Flecka i Jürgena Stahla. Po dwóch latach działalności, na kwintet uwagę zwróciła prężna wytwórnia Steamhammer z Hannoveru. Nagrany w jej barwach debiut ozdobiła niezwykle smakowita okładka - samą muzykę wykuto z ambitnego stopu hard rocka spod znaku Bonfire i melodyjnym heavy metalu z progresywnymi tonami. Ekipa przekuła brak gitarowej mocy w walor dzięki wszechstronności zaangażowanych muzyków, którzy zebrali niczym w soczewce w zasadzie wszystko co działo się na europejskiej scenie hard'n'heavy początku lat 90-tych XX wieku. Już od otwierającego tytułowego Time Of The Gathering słychać imponującą produkcję Steve'a Manna - brytyjskiego gitarzysty, który grał z Michaelem Schenkerem w drugim wcieleniu MSG oraz potężny wokale Martina Obermeiera - metalowego wcielenia Klausa Meine ze Scorpions. Najwięcej progresywnego metalu z chwytliwymi refrenami zawarto w Waiting For The Verdict (z doskonale zintegrowanymi gitarami akustycznymi), Strong Believer i Deep In The Night. Zrealizowano naturalnie serię utworów w konwencji typowego niemieckiego heavy metalu w rodzaju Break Of Dawn, Unknown Heroes i Making My Way To The Light (ten ostatni nie znalazł się na winylu ze względu na długość, co było wyborem niefortunnym). Dwie ballady odegrano w konwencji hard rocka: lepsza Lost And Lonely i gorsza Princess Of The Dark. Wszystko dopełniał konwencjonalny Leather On Leather. Każdy mógł znaleźć tu coś dla siebie, a wszystko harmonijnie się ze sobą łączyło, co wbrew pozorom nie było takie proste. Był to ambitny melodyjny album, zapowiadający perspektywiczną przyszłość.
Po odejściu Obermeiera do Letter X dołączył utalentowany Michael Bormann. Nagrany z nim [2] dorównywał poprzednikowi, a w pewnym momentach go przewyższał. Progresywne naleciałości spod znaku Queensryche (przede wszystkim w Illusions, ale podobny klimat i rytmikę zastosowała później Radakka) przenikały się z przestrzennymi kompozycjami typu Train Of Fools z intrygującym użyciem klawiszy. Podwójne akustyczne gitary otwierały Born Into Darkness, ale kiedy wchodził Bormann, numer od razu przestawiał się na progresywne tory. Album był ambitną próbą skopiowania grania zza Oceanu. Ciekawostkę stanowił fakt, że zarówno na tej płycie, jak i poprzedniej, w chórkach śpiewał Andrew McDermott, znany choćby z Sargant Fury i Threshold (wokalista zmarł 3 sierpnia 2011 z powodu niewydolności nerek). Po ponownej zmianie frontmana na Thomasa Kroela, Letter X nagrał najbardziej progresywny krążek w swojej karierze, na sam koniec w utworze Crucified wykonując żartobliwy ukłon w stronę komercji Whitesnake.

Dalsze losy muzyków Letter X:

• Martin Obermeier - Chinchilla
  
• Rüdiger Fleck - Rawhead Rexx
  
• Joachim Gassmann - Stormwitch
  
• Frank Kraus - Demon Drive, heavymetalowy Code Of Perfection (Last Exit For The Lost w 2006) i Iain Ashley Hersey (Nomad w 2008)
  
• Michael Bormann - Jaded Heart, The Sygnet, Charade, Rain, Biss, Zeno, Mark Sweeney (Slow Food w 2007), Redrum, Bloodbound, The Trophy, Silent Force, PowerWorld (Cybersteria w 2013), hard rockowy Grindhouse (Chapter One w 2015), Michael Bormann's Jaded Hard (Feels Like Yesterday w 2019 i Power To Win w 2022), Seven Ravens oraz rockowy IMKT (Sooner Or Later w 2025). Bormann stworzył również wraz z Michaelem Vossem cover-band 20th Century Boys i na płycie Beware Of The Rex z 2020 nagrał 11 przeróbek T.Rex. Zrealizował także serię płyt solowych
  
• Antonio Ieva - Brainstorm i Sacred Steel
  

Michael Bormann (ex-Tax, ex-J.R. Blackmore Group), Rüdiger Fleck / Jürgen Stahl (obaj ex-Sharon), Michael Faisst / Marco Ieva (obaj ex-Insanity)