Amerykański zespół powstały w 1985 w Tampa na Florydzie jako Heartless. Debiutancki album wpisywał się w szeroki wachlarz zespołów hair/glam metalowych. Z pewnością wyróżniał się dość szorstki głos Kenny`ego McGee, nieco pod Mike`a Trampa z White Lion czy Robina Zandera z Cheap Trick. Ten wokal naprawdę przykuwał uwagę, niestety sama muzyka była uboższa przez brak ekscytujących zagrywek gitarowych. Zabrakło energii w mało nośnych refrenach, zaśpiewów grupowych i drugiego gitarzysty rytmicznego. Otwierający płytę niezwykle przebojowy Eight Lives Gone dawał mylne wyobrażenie do jakości reszty materiału. Imprezowe numery rockowe w rodzaju Revvin' Me Up brzmiały niczym podróbka Ratt. Trafiły tu również kompozycje trudno przyswajalne jak przesiąknięta gospelem ballada Chip Away - zresztą druga ballada Love Can Change You prezentowała się równie kiepsko. Fatalnie wypadła przeróbka Joe Cockera You Can Leave Your Hat On. Na baczniejszą uwagę zasługiwały jedynie Help Is On The Way i Something You Should Know. Całość wyprodukował Frankie Sullivan (gitarzysta Survivor), który nie popisał się za konsoletą, stawiając na brzmienie kruche i mało przekonujące do tak łagodnego grania. Ostatecznie przy głębszej analizie tej muzyki, słuchacz mógł dość do wniosku, że płyta została pozbawiona duszy, tak jakby ten mało oryginalny kwartet przebierał maski na nowo zdefiniowanych pozerów. Okładka niby przedstawiająca żywiołowa kapelę okazywała się wydmuszką i w tej konwencji lepszy okazywał się choćby Lilian Axe. Rzadkość tego krążka sprawiła, że jego cena przewyższyła jego prawdziwą wartość.
Wytwórnia Capital szybko straciła wiarę w swych podopiecznych, nie wydając drugiej płyty i ekipa rozpadła. [2] po części zbierał nieopublikowany materiał - był to album ciekawszy od poprzednika, zagrany dynamiczniej i z większą werwą. Za produkcję odpowiadał Kevin DuBrow (wokalista Quiet Riot). Krążek startował drapieżnym Love Hungry Man, który McGee zaśpiewał zupełnie innym głosem niż w przeszłości. Niektóre utwory sprawiały co prawda wrażenie klonów Cheap Trick (Any Time You Want Me), czasem też jakość refrenu znacznie przewyższała ta ze zwrotek (Mind Over Matter). Obecność Du Browa, a także Frankiego Banali za bębnami z pewnością wpłynęła na pewne naleciałości Quiet Riot (Boys Will Be Boys). Wydany potem [3] był niegodny uwagi, zawierając coś pomiędzy grunge`m, post-modern a muzyką funk. W studio zespół wspomogli gitarzysta J.J. Johnson oraz klawiszowiec Rob Stoney.

Późniejsze losy muzyków Julliet:

• Kenny McGee - hard rockowy Kenny McGee`s Disease (KMD w 2001) oraz zrealizował solowo: Kenny McGee w 2002, Heartless Daze One w 2021, Heartless Daze Three: Studio Live w 2021, Heartless Daze Two w 2021 oraz The Picture w 2023 (hard rock poza ostatnim albumem, stricte rockowym)
  
• Jimmi Delisi - hard rockowy Killer Bee (Evolutionary Children w 2013)
  
• Ty Westerhoff zmarł 17 maja 2005 w wieku 43 lat
  
• Frankie Banali - hard rockowy Freakshow (Freakshow w 2009). Perkusista zmarł 20 sierpnia 2020 w wieku 68 lat na raka trzustki
  

Greg Pecka (ex-Hellion),
Frankie Banali (ex-Hughes/Thrall, ex-Quiet Riot, ex-Kuni, ex-Alex Masi, ex-W.A.S.P., ex-Heavy Bones, ex-Blackthorne)