Amerykański zespół założony przez Blacka i Sercombe jeszcze w 1979 w Los Angeles jako Sharks. Kapela kilka lat grywała w lokalnych klubach - w 1980 nagrała singiel Kid Sister / Your Car Or Mine, a w 1982 pełną rockową płytę Altar Ego (składu dopełnili basista Jim Volpicelli i perkusista Dave Bishop). Z niewiadomych jednak przyczyn wytwórnia Capitol dała na winyl nalepkę "for promotional use only". W 1985 muzycy postanowili zmienić nazwę na Shark Island. Debiut był przeciętny i ten sleazowy glam zaciągał zwykłym melodyjnym rockiem. Poziom nagrań generalnie zrównał się z kiepską produkcją i koszmarną okładką niczym z konkursu dla przedszkolaków. Poza bootlegami przez długie lata płyta nie była dostępna na CD i słusznie, gdyż fani [3] mogli czuć tylko wielkie rozczarowanie (stylistycznie blisko do Billy'ego Idola). Zespół musiał przejść rewolucję, aby przetrwać i czymś się wyróżnić. W tym celu podpisano kontrakt z wytwórnią Epic Records i zatrudniono nową sekcję rytmiczną. Skład opuścił także gitarzysta Michael Guy i na nowym albumie środek ciężkości musiał siłą rzeczy zostać przerzucony na melodie kosztem mocy. Udało się to w 90%, gdyż [3] był w większości fantastyczny po prostu. Wszystko rozpoczynał Paris Calling i Richard Black mówił potem w wywiadach, że musiał mocno dyskutować z agentami wytwórni, aby ten numer pojawił się na płycie. Ten zaczynająco się niemrawie kawałek odbiegał od kanonów hair metalu. Stylistycznie zbliżał się do debiutu Bang Tango z tego samego roku, podczas gdy frontman przyjmował tonację zbliżoną do Jima Morrisona z The Doors. Zresztą, w rzeczywistości Shark Island nie był zespołem hair metalowym, tylko hard rockowym. Producent muzyczny Jack Ponti współtworzył żywiołowy Shake For Me ze świetnym refrenem w konwencji Baton Rouge i prowadzącym to wszystko błyszczącym śpiewem Blacka. Somebody's Falling to powrót do średnich temp, blade zwrotki i emocjonalny lepszy refren. Gitarzysta Spencer Sercombe nie był efekciarskim shredderem, ale uważny słuchacz mógł docenić jego próby urozmaicenia aranżacji świetnymi zagrywkami. Następny w kolejności Bad For Each Other okazywał się jedynym potknięciem kwartetu na tym krążku - po prostu za dużo było tu zżynania z Bon Jovi. Passion To Ashes miał w sobie dużo z twórczości Tesla, a Spellbound nie nudził pomimo mocnego skrętu w kierunku zwykłego rocka. Średnio-szybki Get Some Strange posiadał zapamiętywalny motyw przewodni, ale też niepotrzebny mówiony fragment w środku. Akustyczna gitara zwracała na siebie uwagę w ujmującej balladzie Why Should I Believe, w której ponownie lśnił wokal Blacka. Krążek kończyły: Ready Or Not w stylu Cinderelli oraz iskrząca wręcz przeróbka Fleetwood Mac The Chain. W 2004 wytwórnia Bad Reputation wznowiło płytę na CD w zremasterowanej wersji i z trzema bonusami (m.in. ostry My City ze ścieżki dźwiękowej do filmu "Point Break" czy Father Time z "Bill And Ted's Excellent Adventure").
Późniejsze płyty po reaktywacji były solidne, ale nic ponadprzeciętnego. Odrzucał cover Depeche Mode Policy Of Truth na [5]. Uwaga: Ten Greg Ellis to zupełnie inna osoba, niż angielski perkusista o tym samym imieniu i nazwisku, grający w Blade Runner oraz Chrome Molly.

Późniejsze losy muzyków Shark Island:

• Richard Black - Contraband (Contraband w 1991; najgorsza płyta w karierze Michaela Schenkera, który zagrał tu na gitarze)
  
• Spencer Sercombe - McAuley Schenker Group
  
• Michael Guy - House Of Lords i Badd Boyz
  
• Tom Rucci - Craig Goldy's Ritual
  
• Walt Woodward zmarł 8 czerwca 2010 w wieku 51 lat z powodu zatrucia alkoholowego
  
• Greg Ellis - sleazowo-glamowy Jerusalem Slim (Jerusalem Slim w 1992; na wokalu Michael Monroe) oraz folkowo-plemienny Vas (cztery płyty w latach 1997-2004)
  
• Glen Sobel - Alice Cooper
  
• Alex Kane - Enuff Z'Nuff
  

Michael Guy / Tom Rucci (obaj ex-Fire), Walt Woodward (ex-Americade), Chris Heilmann (ex-Tormé),
Glen Sobel (ex-Tony MacAlpine, ex-Saga, ex-Impellitteri, ex-Ken Tamplin, ex-Shout, ex-Jeff Scott Soto),
Alex Kane (ex-Life Sex And Death, ex-Dirty Looks), Damir Simic (Damir Simic Shime), Alen Frljak (ex-Inciter, ex-Violate),
August Zadra (ex-Zadra), Mike Dupke (ex-Hair Of The Dog/USA, ex-Eric Sardinas, ex-W.A.S.P.)