Amerykańska grupa powstała w 1986 jako L.A. Rocks z inicjatywy Dougherty'ego i Damiana. W 1988 zmieniono nazwę na Eyes, a w rok później udało się zatrudnić dwóch znanych muzyków: 24-letniego wokalistę Jeffa Scotta Soto. i basistę Jimmy'ego O'Sheę. W tym samym 1989 nagrano w studio materiał, który jednak szefowie wytwórni Capitol odrzucili - ten materiał ukazał się w 1993 jako [2]. Muzycy nie załamali się jednak, gdyż nieoczekiwanie otrzymali ofertę od Curb Records - firmy fonograficznej specjalizującej się w country, ale chcącej rozszerzyć swój rynek o inne gatunki muzyczne. Zamiast jednak przekazać budżet bezpośrednio zespołowi, zapłacono Spencerowi Profferowi, który zagwarantował nieograniczony dostęp do swojego Pasha Music House - studia, które gościło już W.A.S.P., Quiet Riot, King Kobra, Kick Axe, Slaughter i Vixen. Nie było to całkowite oszustwo, gdyż zespołowi zapewniono nagranie płytę w wolnym czasie w dobrym studiu. Proffer po prostu pobierał wygórowane opłaty za własne studio i na dodatek gwarantował sobie pensję jako producent, mimo że tylko sporadycznie doglądał nagrań. Jego nazwisko pojawiło się na okładce płyty, choć to zespół sam zajął się praktycznie wszystkim. Pod względem brzmienia te dziesięć kompozycji cechowało się świetnym wokalem Jeffa i odpowiednio nagłośnioną perkusją. Eyes był nieco cięższą odpowiedzią na komercyjny hard rock Bad English, Def Leppard i nawet Damn Yankees. W 1990 hair metal tracił już na znaczeniu i spóźniona płyta Eyes skupiała się właśnie na tyh tropach, nie oferując w zasadzie nic oryginalnego. Kwartet pojawił się z pozycją, która mogła podejśc wielbicielom Firehouse, Steelheart czy Slaughter. Do Callin' All Girls nakręcono teledysk, gdyż wytwórnia nie zainwestowała ani jednego dolara w trasę koncertową pomimo kilku ofert. Utwór cierpiał na podobny mankament co Cherry Pie Warrant - był zbyt wymuskany, imprezowy, powierzchowny i zanadto seksualizowany. Ten numer nie do końca oddawał oblicze pozostałych kawałków. Znacznie ciekawszy bowiem był Every Single Minute z bardzo dobrą grą Steve'a Dougherty'ego, słyszalnie inspirowaną George'm Lynchem. Stratosferyczny Soto zapożyczał tutaj wiele z Joe Elliota z Hysterii. Próbowano oddać czyste pożądanie w Miss Demeanor, młodzieńczą energię w Young And Innocent, pewność siebie w Walkin' Fire - w końcu podrabiano Def Leppard w Wired 4 Love. Wszystko kończył Start Livin' - utwór emanujący nocnym szaleństwem, podpartym więcej niż solidnym śpiewem Jeffa. Skomponowaną przez Diane Warren balladę Don't Turn Around (wcześniej nagraną przez Tinę Turner i Bananaramę) warto było pominąć, w odróżnieniu od drugiej ballady Nobody Said It Was Easy - osobisty hymn z czasów L.A. Rocks. Płyta była wtórna, ale wydawała się kompletna i dobrze wyważona między melodią a energią. Wkrótce Soto - jak to on - ruszył dalej szukając muzycznych przygód, a przez Eyes przewinęło się kilku nowych śpiewaków, ale żaden z nich nie zagrzał miejsca na dłużej. W 1993 ukazał się wspomniany już [2] z nagraniami z 1989 (bez zgody Soto) = na basie grali jeszcze wtedy na zmianę Chuck Wright, Mike Porcaro i sam Steve Dougherty. Żeby jeszcze bardziej rozjuszyć Jeffa, na okładce [3] widać było jego goły tyłek, mimo że na płycie śpiewał Mark Weitz. W studio zespół wspomógł klawiszowiec Jamie Sheriff (znany z pop-rockowego La Marca).

Dalsze losy muzyków Eyes:

• Jeff Scott Soto - Talisman, Skrapp Mettle, Takara, Axel Rudi Pell, W.E.T., Joel Hoekstra's 13, SOTO, Sons Of Apollo, Animal Drive (Bite! w 2018) i Ellefson / Soto. Frontman wydał także sporo krążków solowych
  
• Jimmy O'Shea - bluesowo-hard rockowy Howling Iguanas (Howling Iguanas w 1994)
  
• Mark Weitz - Ramos
  

Jeff Scott Soto (ex-Yngwie Malmsteen, ex-Panther, ex-Kuni, ex-Masi, ex-Kryst The Conqueror),
Jeff Scott Soto (ex-Cacophony), Mark Weitz (ex-Americade)