Szwedzki zespół powstały w 1983 w Hudiksvall z inicjatywy Dana Stomberga i Conny'ego Sunqvista. Z niej zabrał dwa utwory: Lay Down Your Arms oraz Changes, które znalazły się na pierwszej płycie Madison. Na okładce debiutu zamyślona Petra Axelsson siedziała przez lustrem, w którym widać śpiącego w łóżku mężczyznę i dwie gitary zawieszone na ścianie. Duet gitarowy Karlsson-Stomberg zagrał tu doprawdy olśniewająco, atakując co rusz doskonałymi solówkami, świetnymi melodiami i wykwintnymi akordami w tradycji blackmore'owo-schenkerowskiej. Ci dwaj gitarzyści mieli zresztą ogromny wpływ na szwedzki heavy metal w latach 80-tych XX wieku. Madison zaprezentował się stylistycznie niczym brat-bliźniak Europe i 220 Volt, choć nigdy nie osiągnęli takiego sukcesu jak te grupy. To eleganckie granie momentami flirtowało z melodyjnym powermetalem, a wszystko zaczynało się od Lay Down Your Arms (pochodzącego jeszcze z czasów Regent), który nakreślał ramy muzyczne całości. Ten energetyczny numer nieświadomie mógł kojarzyć się z wczesnymi nagraniami amerykańskiego Leatherwolf. Nad potężnymi zagrywkami gitar unosił się głos Görana Edmana - wokalista z łatwością przebijał się przez ścianę dźwięku, śpiewając czysto i przekonująco. Run Boy rozwijał się w bardziej wyważonym tempie, choć zwracał uwagę chwytliwym refrenem, który wyraźnie definiował kręgosłup zespołu: mocny i melodyjny heavy metal z okazjonalnymi wybuchami power. Następne utwory (Sneaker, Don't Look Around, Don't Go, Squealer) podkreślały te największe walory kwintetu, w tym dokładne przestudiowanie repertuaru Iron Maiden, Judas Priest i Scorpions pod kątem mocy wielkich gitarowych duetów. Diamond Mistress i Turn Me Loose to podkręcenie tempa i czysty dynamizm, bez utraty typowej skandynawskiej elegancji. Ten zróżnicowany pakiet uzupełniły dwie ballady: Pictures Return i Changes - zwłaszcza ta pierwsza była reminiscencją stylu Scorpions. Niektórzy krytycy recenzując tą płytę nazwali ją niesłusznie glam metalem, lecz to granie nie miało nic wspólnego z Ratt czy Mötley Crüe - raczej jak już to z Dokken, Pretty Maids, Mad Max lub Victory.
Zespół niestety postanowił grać bardziej komercyjnie na [2] i wówczas Edman uświadomił sobie, że za daleko z Madison nie zajdzie, wobec czego postanowił skorzystać z oferty wpierw Johna Noruma, a następnie samego Yngwie Malmsteena. W późniejszym latach Göran śpiewał w niemal niezliczonej ilości zespołów, ale do najważniejszych należały: Glory, Brazen Abbot, Johansson, AOR-owy Kharma (Wonderland w 2000), Nikolo Kocew, AOR/prog-rockowy Xsavior (Caleidoscope w 2006), Richard Andersson, Time Requiem, Jayce Landberg, Vindictiv, Signum Regis, Stratosphere, Marran, AOR/hard-rockowy włoski Headless (Growing Apart w 2013, Melt The Ice Away w 2016 i Square One w 2021), Boguslaw Balcerak's Crylord, Michael Jessen, AOR-owy Cry Of Dawn (Cry Of Dawn w 2016 i Anthropocene w 2023) oraz Dark Blue Inc.. Sunqvist jako Conny Payne pojawił się po latach w progresywno-metalowym Mindsplit (Charmed Human Art Of Significance w 2010).

Dan Stomberg / Conny Sunqvist (obaj ex-Regent)