Tak Matsumoto to japoński gitarzysta, urodzony 27 marca 1961. Po swój pierwszy instrument sięgnął w wieku 13 lat, kiedy usłyszał grę Erica Claptona w piosence The Beatles While My Guitar Gently Weeps. W wieku 15 lat Tak kupił sobie Gibsona Les Paula pod wrażeniem gry Ritchiego Blackmore'a na Made in Japan. Dorastał czerpiąc inspirację z Led Zeppelin, Aerosmith, Van Halen i Michael Schenker Group, ale również muzyki klasycznej. Wstąpił do y jazzowej i ostatecznie ten kontakt z wieloma rodzajami muzyki, pozwolił mu na coraz częstszą rolę jako gitarzysty sesyjnego. W 1986 Matsumato założył Urusakute Gomenne Band z byłymi członkami Oz Carmen Maki i Yoshihiro Naruse. Podążając za rozwijającym się w Japonii trendem solowych płyt instrumentalnych, Tak nagrał swój debiut Thousand Wave w maju 1988. Mając za sobą pracę sesyjną i rozwijającą się karierę producencką, zaczął szukać wokalisty. Po otrzymaniu taśmy od nieznanego wokalisty znanego jako Koshi Inaba , Matsumoto był zachwycony. Ich pierwsza nagrana sesja była interpretacją Let It Be i Oh Darling The Beatles i nawet pomimo awarii wzmacniacza, Matsumoto wiedział, że ma nowego wokalistę. Obaj wkrótce utworzyli rockowy duet The B'z i zadebiutowali we wrześniu 1988 roku. Sprzedając ponad 80 milionów egzemplarzy w samej Japonii, The B'z są najlepiej sprzedającym się japońskim zespołem w historii. W końcu kreatywny gitarzysta założył nowy zespół pod własnym nazwiskiem Tak Matsumoto Group, w skrócie TMG. Do składu zaprosił wybitnych muzyków sceny AOR/hard rockowej: Erika Martina, Jacka Bladesa oraz Briana Tichy'ego. Album otwierał Oh Japan (Our Time Is Now), wciągający elektroniczną melodią o tematyce azjatyckiej, która ustępowała miejsca pełnemu atakowi gitary. Blades zagęszczał harmonie swoimi zagrywkami, skupiając się na basie (a nie na wokalu jak w Damn Yankees czy Night Ranger. Łącząc w sobie wszystkie elementy gitarowego bohatera, Matsumoto prezentował zawrotną szybkość i niesamowitą technik. Martin zaśpiewał bardzo dobrze i w zasadzie nigdy nie brzmiał lepiej niż w tonacji na tym krążku. Balladowy Two Of Kind oferował odpowiednią historię miłosną, podczas gdy tak serwował hendrixowe zagrywki w zwrotkach, a w refrenach - stadionowe akordy. Train Train z kolei płynął zgrabnie na wzór wczesnego Bad Company i podtrzymującego ich styl Thunder. Wszystko zamykał Never Goodbye, pośród przesterowanych wybuchów i marzycielskiej atmosfery, sprawiając ostatecznie, że album łączył klasycznego hard rocka (wpływy Kuni) z unowocześnioną produkcją.
Przez kolejne 20 lat muzycy zajmowali się własnymi karierami i spotkali się ponownie na [2]. Jedyna zmiana nastąpiła na miejscu perkusisty, gdyż za bębnami zasiadł Matt Sorum. [2] ponownie jawił się jako wyrafinowana porcja mocnego gitarowego AOR/hard rocka. Lider potrafił jak zawsze zagrać wszystko, ale jednocześnie pozostawił kolegom mnóstwo przestrzeni do działania. Otwierający Crash Down Love rozpoczynał wszystko obiecująco jako dający czadu zacięty rocker. W Eternal Flames gościnnie wystąpiły dziewczyny z Babymetal i ta mieszanka ich krzykliwych tanecznych wokali ze śpiewem Martina nie dawała pozytywnego rezultatu. Efektem kolejnej współpracy okazał się The Story Of Love, w którym zaśpiewała Lisa (właśc. Elizabeth Sakura Narita) - popularna w Japonii piosenkarka, właściwie do tego kawałka nic niewnoszący. Wraz z tą kompozycją, płyta zaczynała się niestety rozpadać - poza dramatycznym Faithful Now oraz ognistego Guitar Hero na koniec, reszta materiału była daleka od spektakularnej czy jakkolwiek ekscytującej. Zespół po prostu wykonał swoje utwory na granicy przeciętnej przewidywalności. Martin i Blades dali niezłe występy, ale te utwory po prostu nie iskrzyły jak należy. Trudno było zrozumieć charakter niektórych kompozycji, jak country-rockowy The Great Divide. Czasem niektóre reaktywacje są zwyczajnie niepotrzebne.

Dalsze losy muzyków:

• Eric Martin - solowo: Eric Martin w 1985, I'm Only Fooling Myself w 1987, Somewhere In The Middle w 1998, EP-ka Pure w 2002, I'm Goin' Sane w 2003, Destroy All Monsters w 2004, Mr.Vocalist w 2008, Mr.Vocalist X'Mas w 2009, Mr.Vocalist 2 również w 2009, Mr.Vocalist 3 w 2010 i Mr.Rock Vocalist w 2012
  
• Jack Blades - Shaw/Blades, Revolution Saints oraz dwie płyty solowe: Jack Blades w 2004 i Rock'n'Roll Ride w 2012
  
• Brian Tichy - Whitesnake, Chris Caffery, T&N, Sweet & Lynch, Operation: Mindcrime, Vandenberg i Figure Of Speechless
  
• Matt Sorum zrealizował solowo Hollywood Zen w 2004
  

Eric Martin (ex-Eric Martin Band, Mr.Big), Tak Matsumoto (B'z), Jack Blades (ex-Rubicon, Night Ranger, ex-Damn Yankees),
Brian Tichy (ex-Pride & Glory, ex-Vinnie Moore, ex-Gilby Clarke, Derek Sherinian, ex-Billy Idol),
Matt Sorum (ex-Hawk, ex-Guns N'Roses, ex-Slash's Snakepit, ex-Neurotic Outsiders, ex-The Cult, ex-Velvet Revolver, ex-Matt Sorum's Fierce Joy)