Irlandzki wokalista, urodzony 20 stycznia 1953. Śpiewał kolejno w Grand Prix, Far Corporation, ex-GMT, McAuley Schenker Group, AOR-owym Elements Of Friction (Elements Of Friction w 2001), Demon Angels (Time Of Confusion w 2006), Survivor (2006-2011) i Black Swan. Pierwsza płyta kompletnie przepadła na rynku, nie wzbudzając większego zainteresowania. Dopiero po dołączeniu do Michael Schenker Fest i sukcesie pierwszego albumu Black Swan, Robin sięgnął do szuflady po stare numery, by na poważnie kontynuować swoją karierę solową. W tym procesie pomógł mu uzdolniony włoski klawiszowiec Alessandro Del Vecchio. [2] rozpoczynał konkretny manifest Thy Will Be Done ze świetnymi melodiami i harmoniami, które nadały ton pozostałej części płyty. 68-letni frontman wyglądał i śpiewał po prostu świetnie. Standing On The Edge podążał w tym samym duchu, na ożywionym riffie zapewnionym przez gitarę i jeszcze ekspresyjnie podkręconym refrenie. W balladowym Late December kwartet umiejętne oddał autentyczne emocje za pomocą subtelnej gitary i głębokich linii basu, a numer dedykowano żonie Robina - Ginie McAuley. Płyta pozostawała w nostalgicznym nastroju w Do You Remember? – klasycznym melodyjnym rockerze, wzmocnionym przez świetną sekcję środkową i gitarową solówkę. Otwierający riff do Chosen Few zwiastował kołyszącą kompozycję w stylu rock/groove, natomiast lżejszy Supposed To Do Now proponował interesującą progresję akordów. W przestrzennym Run Away McAuley po raz kolejny ukazywał swój talent w przestrzennej balladzie przy gitarze akustycznej i tekstem nawiązujym do lat dzieciństwa. Hard rockowe hity w postaci Like A Ghost czy Wanna Take A Ride tworzyły wrażenie należycie zbalansowanego albumu, przy czym McAuley nawet przez chwilę nie próbował na siłę udowadniać swojej rockowej witalności. u w dobie pandemii i udaniem się na plażę. Na zakończenie najcięższy Running Out Of Time - nie pozostawiający wątpliwości kawałek, że Robin wciąż miał to czego potrzeba do grania rock`n`rolla. W jednym z wywiadów muzyk zaznaczył, iż nagrał tutaj "wszystko co chciałby powiedzieć i nagrać solo".
Alessandro Del Vecchio grał potem w The Grandmaster, Poison Rose (Little Bang Theory w 2022), Enemy Eyes, Skills, Iconic, hard rockowym Killer Kings (Burn For Love w 2022), hard rockowym Kraemer (All The Way w 2022), Archon Angel, AOR-owym Mecca (Everlasting w 2023), AOR-owym T3nors (Naked Soul w 2023), hard rockowym Soledriver (Return Me To Light w 2023), Cleanbreak, Vanden Plas, hard rockowy Casandra's Crossing (Garden Of Earthly Delights w 2024), hard rockowym Ramonda (The Walls Are Crumbling Down w 2025) i Risen Atlantis

Alessandro Del Vecchio (Edge Of Forever, ex-Moonstone Project, ex-Eden's Curse, ex-Hardline, ex-Silent Force, ex-Bailey, ex-Level 10, ex-Voodoo Circle, ex-Eleventh Hour,
ex-Faithsedge, ex-Ted Poley, Sunstorm, ex-Gioeli & Castronovo, ex-Lovekillers, ex-Black Rose Maze, ex-Jeff Scott Soto, ex-Between Worlds, ex-Chalice Of Sin, Robledo, ex-Brother Against Brother),
Andrea Seveso (Inner Stream, Kraemer, ex-Black Rose Maze, ex-Poison Rose), Nicholas Papapicco (Mayank, Inner Stream, Toby Hitchcock, Killer Kings, Tommy DeCarlo)