Amerykański zespół założony przez Grega Giuffrię w 1983. Klawiszowiec przez ponad dwa lata po odejściu z Angel szukał odpowiednich muzyków do własnego projektu. W końcu wybrał Davida Glena Eisley'a, Craiga Goldy'ego, Wrighta i perkusistę Toma Quintona (tego ostatniego w 1984 zastąpił Alan Krigger). Kwintet podpisał kontrakt z molochem MCA Records i nagrał dla tej wytwórni debiut, który wspiął się na 26 miejsce list przebojów. Do silnych punktów płyty należały dwie ballady: słynniejsza Call To The Heart (15 miejsce na liście przebojów) oraz niesłusznie zapomniany i posiadający chyba lepszą melodię Lonely In Love (57 miejsce). Klawiszowe intro do otwierającego Do Me Right korzystało z dobrodziejstw twórczości słynngo Keitha Emersona. Giuffria nie powrócił - jak się spodziewali niektórzy fani - do wczesnego Angel, kontynuował natomiast kierunek podjęty przez ten zespół na późniejszych płytach. Ten AOR/hair metal stworzono ewidentnie pod radio i hit-parady, ale utwory zaaranżowano fachowo. Niektóre kawałki jednak zaskakiwały - oczywiście o cięższym hard rocku mowy być w tym przypadku nie mogło, ale nieźle zacinał Turn Me Again, a połączone na końcu The Awakening (z dziecięcym chórkiem) i Out Of The Blue przypominały lekko progresywne tony serwowane swego czasu przez Blue Öyster Cult. Album nie wychodził w zasadzie ponad przeciętność, ale założone uprzednio walory rozrywkowe osiągnięto. Giuffria utrzymał nawet swoje pseudo-symfoniczne brzmienie syntezatorów, a David Glen Eisley sprawdził się wokalnie we wszystkich stylistykach.
Utwory promowano na trasie z Foreigner, zagrano także w czerwcu 1985 kilka koncertów w Japonii (zarejestrowanych na VHS "Giuffria Japan Tour '85"). Umieszczono ponadto dwa kawałki (Never Too Late oraz Say It Ain't True) na ścieżce dźwiękowej do filmu "Gotcha!". Trzecia kompozycja What's Your Name? ze względów prawnych wylądowała na tym soundtracku pod nazwą Camelflage jako wykonawcy. [2] stanowił w dużej mierze powtórkę z rozrywki, ale zabrakło solówek Goldy'ego i pulsującego basu Wrighta. Wszystko brzmiało teraz jak połączenie Journey z Whitesnake hair metalowego okresu. W zasadzie tylko pościelówa Heartache pozostawała w głowie po przesłuchaniu tego materiału - trzeba podkreślić: solidnie wyprodukowanego i w zasadzie skonsolidowanego - tyle, że bez fajerwerków. Płyta sprzedawała się słabo - pierwszy singiel I Must Be Dreaming dociągnął tylko do miejsca 52 na listach przebojów, a drugi Love You Forever przepadł zupełnie z powodu braku promocji. Szefowie wytwórni MCA odwrócili się od swoich podopiecznych i nie przedłużyli im kontraktu. Zespół przystąpił do nagrywania trzeciego albumu w składzie znów z Chuckiem Wrightem, ale w tym okresue Gene Simmons założył własną wytwórnię i wymógł na Giuffrii, by zmienił nazwę na House Of Lords. Jak się okazało, było to ożywcze posunięcie.
Nagrania z nigdy nie wydanego trzeciego albumu pojawiły się na składance [3].

Późniejsze losy muzyków Giuffria:

• David Glen Eisley - glam-metalowy Dirty White Boy (Bad Reputation w 1990), Craig Goldy's Ritual, Murderer's Row, Stream, Eisley/Goldy oraz kilka płyt solowych
  
• Craig Goldy - Dio, Craig Goldy's Ritual, Resurrection Kings, Eisley/Goldy, Dream Child oraz dwie płyty solowe
  
• Chuck Wright - Quiet Riot, Kuni, Ted Nugent, Impellitteri, House Of Lords, Cheap Trick, Bad Moon Rising, Blackthorne, Magdalen (1994), rockowy Pata (Raised On Rock w 1995), Murderer's Row, David Glen Eisley (2000), Ken Tamplin, Stephen Pearcy (2006), rockowy Northern Light Orchestra (2009 i 2017), hard rockowy Heaven And Earth (Dig w 2013), progresywno-hard rockowy Chuck Wright's Sheltering Sky (Chuck Wright's Sheltering Sky w 2022), Demons Down (I Stand w 2023), rockowy Faith Circus (Bum In The Sun w 2024) i Sign Of The Wolf
  
• Lanny Cordola - House Of Lords, Uthanda (Believe w 1992), Magdallan, Magdalen (Revolution Mind w 1993 i The Dirt w 1994), Jazz Trio (The Trinity Sessions w 1995) oraz Chaos Is The Poetry (Chaos Is The Poetry w 1996)
  

David Glen Eisley (ex-Sorcery), Craig Goldy (ex-Rough Cutt)