Zespół założony w 2012 w Londynie przez dwóch Rumunów i Belga. To było właściwie pierwsze spotkanie w studio Neagoe i Déhy - w przyszłości obaj mieli jeszcze współpracować przy okazji Vaer, Clouds i God Eat God. Kiedy wraz z trzyminutowym intro nadciągały odgłosy burzy, atmosfera stawała się ponura na wzór Ahab - ze specyficznym szumem deszczu rozbrzmiewającym w oddali. Następnie grupa przedstawiła cztery funeral doomowe kolosy. Kiedy riffy zaczynały swój żałobny marsz w Abandoned, przychodził na myśl kanadyjski Longing For Dawn. Zagrywki tremolo często zapadały w grobową ciszę, pozwalając klawiszom wypuścić kolejne porcje smutku we wszechogarniającą pustkę po stracie kogoś ukochanego. Po chwili riffy powracały, ponownie pełne emocji i dławiącego ciężaru, wspartego przepełnionym żałobą wokalem Daniela. Ogromne wrażenie robił instrumentalny Neverending Grief, który startował od akustycznej zagrywki, niezwykle zresztą melancholijnej i od razu wywołującej poczucie bezbrzeżnego smutku. Mozolna i lekko dysonansowa tworzyła fundamenty do znakomicie poprowadzonych harmonii, prowadzących słuchacza do kulminacyjnego zakończenia, przesyconego aurą nostalgii. Kończący płytę The Corruption Of Virtue nawiązywał do stylu wczesnego Shape of Despair w sferze melancholijnych klawiszy, monolitycznych motywów gitarowych i ślimaczego tempa. Ono później przyspieszało za sprawą perkusyjnych rytmów, kiedy uderzały eteryczne syntezatory, a potem ciężki i ponury finalny riff. Niski growling Neagoe zamykał ten utwór, stosując odniesienia do Ahab i powracając tym samym do początku krążka. Na Bandcampie napisano, że album był dedykowany Anicie Nicolecie (1969-2013) - utrata członka rodziny lub dziewczyny była przyczynkiem do napisania tego osobistego muzycznego pożegnania. Bo właśnie tym był - Deos - ostatnim epitafium o refleksyjnym elegijnym tonie na cześć kogoś zmarłego. W tym depresyjnym graniu i wśród tych przepełnionych smutkiem akordów. Dało się jednak odnaleźć w tych numerach motywy zaskakująco kojące i dodające siły. Był to zapewne sposób muzyków na uwolnienie się od żalu i porzucenie rozpaczy. Ten pięknie po prostu odegrany funeral doom mógł wysysać całe światło z pokoju, ale nigdy nadzieję na lepsze jutro. [2] już nie sprawiał tak wielkiego wrażenia, a Daniel częściowo porzucał growling, stawiając na niski baryton w stylu Aarona z My Dying Bride.

Dalsze losy muzyków Deos:

• Daniel Neagoe - Sidious, Vaer, Clouds, Ennui, God Eat God, Mistralth, Bereft Of Light, Obseqvies, Pantheist, Aeonian Sorrow, Ustkara Ghost, Mourners, Pathogenic Virulence i Aphonic Threnody
  
• Déha - progresywno-awangardowy We All Die (Laughing) (Thoughtscanning w 2014), Vaer, Clouds, Sources Of I, God Enslavement, Lebenssucht, God Eat God, Cult Of Erinyes, Ter Ziele, Wolvennest, Angor Animi, Acathexis, The Penitent, Bekëth Nexëhmü, Sorta Magora, Saturnian Tempel, Brae, Transcending Rites, Lykta, Iniquitatem, symfoniczno-deathmetalowy Wrath Of The Nebula (The Ruthless Leviathan w 2022), Insikt, Drache, heavymetalowy Impending Triumph, ambientowo-blackmetalowy Dead (EP-ka The Final Act w 2023), Chaines, Herzog, Ana'ana, deathcore'owy Horrible (Filth w 2024), Alukta oraz gotycko-doomowy Lights Of Vimana (Neopolis w 2025). Nagrał też olbrzymią ilość płyt solowych
  

Daniel Negoe (ex-My Shadow, ex-Winter's Eve, Eye Of Solitude, ex-Unfathomable Ruination, ex-Colosus), Alexandru Cozaciuc (Descend Into Despair),
Olmo Lipani (Yhdarl, Merda Mundi, Slow, ex-Deviant Messiah, Imber Luminis, ex-Ignifer, Maladie)