Amerykański perkusista, urodzony 27 lipca 1955 w Nowym Jorku. Bobby zasiadł za perkusją w wieku 11 lat, porzucając naukę gry na gitarze. W 1980 miał szansę zastąpić Petera Crissa w Kiss, ale ostatecznie wybrano na to miejsce Erica Carra, posiadającego lepszy głos (do chórków). Na przestrzeni lat Rondinelli grał w Rainbow (Difficult To Cure w 1981, Straight Between The Eyes w 1982), Doro/Warlock (Force Majeure w 1989), Black Sabbath (Cross Purposes w 1994 i Cross Purposes Live w 1995), Sun Red Sun, Blue Öyster Cult (Heaven Forbid w 1998, Curse Of The Hidden Mirror w 2001 i A Long Day's Night w 2002), AOR-owym The Sign (Signs Of Life w 2000), Riot (Through The Storm w 2002), The Lizards (założony przez Randy'ego Pratta, byłego basistę Cactus), u Axela Rudi Pella i w swingująco/jazz-rockowym Holka & Rondinelli (The Gathering w 2025). W 1984 nagrał też częściowo partie na Love At First Sting Scorpions.
Tuż przed wydaniem Final Vinyl Rainbow, bębniarz postanowił powołać do życia własny projekt w 1985. W studio wspomogli perkusistę: jego brat Teddy, wokalista Ray Gillen i basista James LoMenzo. Cztery nagrania z demówki cechowała zaskakująca dobra jakość. Wardance i Black Sheep z intrygującą klawiszową solówką stanowiły przykłady grania typowego dla rocka lat 80-tych. Także Rock & Roll i The One That Got Away wzbogacił znakomity śpiew Gillena. Była to próba grania hard rocka z wpływami AOR, mająca na celu zadowolenie amerykańskiej publiczności. Wiele z tych intencji i zarazem sprzeczności przewijało się przez niemal wszystkie kompozycje. Uporczywym gitarowym riffom towarzyszyły nieśmiałe syntezatory gościnnie grającego Corey'a Davidsona, które nie były w stanie nadać numerom odpowiedniej nowoczesności. Numery trafiły do szuflady i szersza publiczność poznała je dopiero w 1996, kiedy to nakładem własnym (sygnowanym jednakże logiem wytwórni JayVee) ukazał się [1]. Poza czterema numerami studyjnymi trafiły tu również cztery kawałki koncertowe - te cechowały się słabym brzmieniem, choć nie sposób pominąć milczeniem fenomenalnie zagranego blisko 14-minutowego Fly Paper, w którym zaśpiewał Teddy Rondinelli. Krążek był raczej ciekawostką dla fanów Gillena, Dokken, White Lion czy King Kobra.
Na następny album Rondinelli zdecydował się dopiero w 2002, związując się z wytwórnią MTM Music - na [2] zaśpiewał Tony Martin. Płyta emanowała delikatnym sabbathowym klimatem, który pojawiał się tu i ówdzie nie tylko za sprawą wokalisty, ale i grającego na basie Neila Murray'a. Płyta bardzo przyjemna w odbiorze, choć wszystko można było zagrać mocniej.

Późniejsze losy muzyków:

• Ray Gillen - przeszedł do Black Sabbath (oryginalne partie wokalne na Seventh Star), Phenomena, Badlands i Sun Red Sun. Wokalista zmarł 1 grudnia 1993 z powodu AIDS w wieku zaledwie 34 lat
  
• James LoMenzo - White Lion, Pride & Glory, Zakk Wylde, Black Label Society, Megadeth i Sweet & Lynch
  
• Neil Murray - Thomsen (Let's Get Ruthless w 2009)
  

Tony Martin (ex-Forcefield 2, ex-Black Sabbath, ex-Misha Calvin, The Cage, Giuntini Project, Empire),
Neil Murray (ex-Whitesnake, ex-Gary Moore, ex-Gogmagog, ex-Forcefield, ex-Vow Wow, ex-Black Sabbath, Empire)