Amerykańska grupa powstała w kalifornijskim Santa Rosa w 1979. Zadebiutowała kasetą "Demo I" w 1982, zawierającą tylko dwa kawałki: In Fire oraz One Way Ticket. Nagrano ją w składzie: St.Pierre, Thorpe, gitarzysta Jim Cassero, basista Jeff Barnacle i perkusista Jim Lang. Kolejną taśmę "Demo II" rozprowadzono w rok później - trafiły na nią trzy nagrania: Steeler, inna wersja In Fire i I Can Live Forever. Poza St.Pierre'm i Thorpe'm zrealizowali ją: gitarzysta Chuck Moomey, basista Jeff Barnacle oraz bębniarz Don Selzer. Umieszczenie nagrania Ultimate Death na składance "U.S. Metal 3" w 1983 nie poprawiło sytuacji młodych muzyków. Na kolejnej kompilacji tego cyklu w 1984 Vicious Rumors zamieścili znają już kompozycję One Way Ticket, która w końcu zwróciła uwagę szefów wytwórni Shrapnel. Na debiutancką płytę przyszło czekać następny rok (25 maja 1985), a punktem zwrotnym było przyjście do zespołu młodego gitarzysty Vinnie Moore'a, który początkowo miał stanowić wsparcie Geoffa Thorpe'a, jednak szybko stał się główną gwiazdą. Formacji sprzyjało szczęście, ponieważ debiut trafił w dobry czas w USA na heavy/power. Był to także czas prawdy, bo niemal równolegle pojawiły się inne znakomite grupy i to ich poziom wyznaczył skalę porównawczą. Vicious Rumors znaleźli się jednak wśród najlepszych - gitarowe szarże, świetny wokal i dynamiczna sekcja rytmiczna przyczyniły się do traktowania [1] jako sztandarowego wyrażenia gatunku z tamtego okresu. Wokalista Gary St.Pierre nie należał może do najlepszych ze względu na średnią moc głosu, ale w wysokich partiach radził sobie wyśmienicie. Co więcej nie musiał się mocno się wysilać, aby przebić się przez zagrywki obu gitar. W energicznych riffach Thorpe'a oraz niemal wirtuozerskich solówkach Moore'a czaiło się znakomite wyczucie konwencji. To czyniło ten metal bardzo atrakcyjnym mimo dość przeciętnych melodii. Najlepiej wypadły kawałki najszybsze w stylu Ride (Into The Sun) i speedowy Murder, a także momenty, kiedy dokładano posępnego mroku (March Or Die) oraz nawet zeppelinową psychodelię (Domestic Bliss). Słabiej zaś kwintet czuł się w graniu klasycznego rycerskiego heavy, za co przykład służyć mógł tytułowy Soldiers Of The Night. Dużo emocji budziły też utwory umieszczone w środku stawki - zwarte szybkie killery z finezyjnymi pojedynkami gitarowymi jak Blitz The World oraz obdarzony wyjątkowo melodyjnym początkiem In Fire. Album posiadał klasyczne zakończenie w postaci pulsującego gitarami Blistering Winds, interesujący był także solowy popis Vinnie Moore'a w instrumentalnym Invader. Gdyby nie obecność tego gitarzysty, ten album byłyby jedynie "dobrym" debiutem głównego nurtu heavy/power/speedu, gdyż trudno było jednoznacznie określić styl Vicious Rumors. W sferze produkcji wydawnictwo nie odbiegało od norm tamtych czasów, choć zwracała uwagę nieco cichsza sekcja rytmiczna, bas o rockowym bardziej brzmieniu i wysublimowane ustawienie gitary Moore'a w solówkach. Ten ostatni wkrótce opuścił zespół, aby poświęcić się karierze solowej, odbiegającej w znacznej mierze od muzyki metalowej i dopiero po wielu latach znalazł się w składach UFO i Red Zone Rider.
Formacja jednak szybko otrząsnęła się i po zatrudnieniu nowego wokalisty Carla Alberta, nagrała [2], który zdecydowanie przebił debiut. Partie gitarowe może nie cechowały się subtelnością Moore'a, ale nie zabrakło im wirtuozerii. Przy utrzymaniu agresji, jednocześnie grupa postawiła na większą melodyjność kompozycji. Albert okazał się wokalistą zadziwiającym i jednym z najlepszych amerykańskich frontmanów US Power o niesamowitej nośności głosu, ogromnym zasięgu, wybornej barwie oraz wielkim wyczuciu. W kilku nagraniach (tytułowy Digital Dictator) można doszukać się nawiązań do wczesnego Queensryche. W Towns On Fire i nasuwającym skojarzenia z debiutem Exxplorer Worlds And Machines cały zespół zagrał jak znakomicie naoliwiona maszyna, natomiast w typowo heavymetalowym Out Of The Shadows zaproponowano próbę lekkiego skierowania na tory metalowego mainstreamu. Nieznany dotychczas szerzej gitarzysta Mark McGee zagrał nadspodziewanie dobrze i jego dialogi z Thorpe'm były znakomite. Na albumie znalazły się cztery kompozycje wybitne. Potężny power/speed/thrashowy Minute To Kill posiadał motorykę zbliżoną do stylu Metal Church. Kapitalnie zagrany w niecałe trzy minuty ponury The Crest posiadał podskórną przebojowość, natomiast encyklopedyczny US powerowy R.L.H. (Rock Like Hell) dewastował krzyczanymi chórkami i doskonale rozwiązaną linią melodyczną. W sam środek krążka wrzucono prawdziwą perłę - fenomenalny Lady Took A Chance, bez wątpienia jeden z najwspanialszych numerów US Metalu jakie kiedykolwiek powstały. Vicious Rumors udowodnili tym utworem, że nie trzeba ani wielkich temp, ani gitarowej akrobatyki, by stworzyć numer hipnotyzujący i wprowadzający tłumy w trans. Na niezwykłe wyżyny wokalne wzniósł się tutaj Carl Albert, momentalnie przechodząc do historii. Oryginalne wydanie Roadrunner brzmiało niespecjalnie - dość głucho, z płasko ustawionymi gitarami i nieciekawą perkusją. Dopiero zremasterowana edycja z 2009 zmieniła ten stan rzeczy. Tą płytą kwintet wkroczył na absolutny granitowy piedestał.
Pomimo zmiany wytwórni na Atlantic Records, [3] stanowił kontynuację kierunku jaki formacja obrała na poprzednim wydawnictwie. Grupę jakoś ominęło trzęsienie ziemi związane z upadkiem sceny heavy/power w USA - popularność tej ekipy była nadal duża, a płyty sprzedawały się dobrze. Uważny słuchacz jednakże potrafił wychwycić nieznaczne ukierunkowanie na mainstream, także w łagodniejszej formie wokalnego przekazu Alberta. Było mniej drapieżnie w gitarach, choć solówki nadal wyśmienite. Tylko rock/metalowe refreny jak ten w Don't Wait For Me nie znamionowały zbyt wysokiej klasy. Mroczniejsze granie w World Church to wahanie pomiędzy klasycznym US Metalem a flirtem z Alice Cooperem. Dopiero w On The Edge album nabierał nieco konkretniejszych barw w dynamicznych rwanych riffach i gwałtownym (niemal thrashowym) ataku perkusji Howe'a - nic super ekscytującego, ale przynajmniej rasowo. Ship Of Fools był zdecydowanie heavymetalowy i mocno przypominał styl Black Sabbath ery Martina - tyle, że specyficzne i mało nasycone gitarowo brzmienie nieco niweczyło efekt budowania dusznej melancholijnej atmosfery. Muzycy próbowali na tej płycie różnych rzeczy i połączeń, korzystając z różnych źródeł. Również heavy z elementami epickimi w dobrym (ale nie wyróżniającym się niczym) Down To The Temple oraz typowych patentów speed metalu w zadziornym (lecz wtórnym) Hellraiser. Kompletnie rozczarowywała instrumentalna miniatura Electric Twilight, w której zamiast eksplozji gitarowej pirotechniki grano prog-rockowe plumkanie na akustykach. Zabrakło na krążku czegoś co by budziło entuzjazm i tak przeciętnie to wszystko kończył heavy/powerowy Axe And Smash z akcentami heroicznymi i płaskim chóralnym refrenem. Vicious Rumors zaprezentowali się nieźle na tle dobrej produkcji, lecz zabrakło choćby jednego utworu, który by tu podgrzewał atmosferę. Płytę promowano na trasie koncertowej po USA i Europie wspólnie z Death Angel i Forbidden.


Od lewej: Dave Starr, Mark McGee, Carl Albert, Larry Howe, Geoff Thorpe

Dzięki [4] powrócono do mocniejszego US powermetalowego grania, tym razem w thrashowej estetyce. Moc gitarowego riffu zdecydowanie postawiono ponad melodię, a już na pewno ponad heroiczny charakter grania typowego dla lat 80-tych. Sporym zaskoczeniem okazały się także wokale, w wielu numerach brzmiące nadzwyczaj zadziorne. Nie zniknęły porównania do Dio czy Tate'a (Savior From Anger, Strange Behavior), ale Albert zbliżył się również do skali Mike’a Howe'a z Metal Church (Abandoned, You Only Live Twice). Te wszystkie zalety nie ukryły jednak faktu, że był to krążek zachowawczy - tak jakby śpiew miał maskować ubóstwo pomysłów na oryginalne riffy, a solówki tworzyć przerywniki dla ogólnej muzycznej monotonii. Zespół grał niby dynamicznie, ale to było tak naprawdę żywsze rozgrywanie riffów, które Metallica porzuciła po And Justice For All. Szybszy US Power z większą dozą melodii w refrenach ocierał się o niekreślony stylistycznie Raise Your Hands. Obiecująco zaczynał się od perkusyjnego natarcia Six Stepsisters, ale potem poza pełnym ekspresji atakiem dwóch gitar i wyborną Larry'ego Howe'a nic się ciekawego nie działo. Słabe były odskoki w kierunku klasycznego heavy w bezbarwnym Children z okropnymi chórkami czy Dust To Dust mogący być odrzutem z płyty Dio z drugiej połowy lat 80-tych. Dawny heroiczny US Power powracał w solidnym, ale mało porywającym Mastermind, w którym rozczarowywała może nie sama melodia refrenu, ale jego zupełnie bezbarwne wykonanie. Nagrano również utwór w stylu nieco mocniejszej ballady When Love Comes Down i to taka próba zaistnienia w radio z czymś, co powinno zostawić się grupom rock/metalu stadionowego - choć samo wykonanie było staranne, podobnie jak kunsztowne gitarowe ornamentacje. Mastering to ponownie dzieło Howie Weinberga i jeśli poddać analizie co zrobił dla Celtic Frost rok wcześniej na Vanity / Nemesis, to tutaj zastosował typowe i zachowawcze brzmienie amerykańskiego thrashu, ze średnio głośną sekcją rytmiczną i stalowymi gitarami o ograniczonej głębi. Powstał krążek swojej epoki, ale mnóstwo lokalnych grup amerykańskich już tak grało lub grało bardzo podobnie w latach 90-tych. Wkrótce u Thorpe’a stwierdzono poważną chorobę - przeszedł on skomplikowaną operację obu rąk, która jednak nie dawała stu procent pewności, że jeszcze kiedykolwiek będzie grał na gitarze. Operacja wykluczyła go z gry na całe dziewięć miesięcy. Grupa postanowiła zawiesić na ten czas działalność i poczekać, aż lider wróci do zdrowia. Szefowie wytwórni Atlantic jednak nie byli tak cierpliwi i zerwali kontrakt z zespołem. Było to dziwne posunięcie z ich strony - nawet biorąc pod uwagę, że dwa ostatnie albumy nie były wystarczająco komercyjne, by kupowała je szersza grupa odbiorców na co z pewnością liczyła wytwórnia. Kiedy tylko Thorpe odzyskał siły, z miejsca rozpoczął poszukiwanie wydawcy dla kolejnych płyt. Ostatecznie podpisał umowę z niemiecką Rising Sun oraz w Japonii z Alfa Music.
Wpierw w 1994 ukazała się EP-ka The Voice, zawierająca dwa covery. Paul Quinn z Saxon zaśpiewał razem z Albertem Communication Breakdown Led Zeppelin. Poza tym formacja nagrała wyborną demoniczną wersję Paint In Black The Rolling Stones. W tym samym roku wydano [6], którym Vicious Rumors wyraźnie zaskoczyli swych fanów. Już dźwięki otwierającego Against The Grain z nisko strojonymi gitarami, wskazywały na zwrot stylistyczny w stronę modnego wówczas groove metalu. Potwierdzeniem tego faktu był również All Rights Reserved oraz Thinking Of You. Całe szczęście pozostałe utwory odbiegały od wymienionych i nacechowane były ambitniejszymi pasażami gitarowymi. W rezultacie powstało dzieło niezwykle subtelne - urzekały zwłaszcza dwuczęściowy Thunder & Rain i nieco mocniejszy No Fate. Sercem krążka okazał się niezwykle interesujący Ministry OF Fear. Zespół ruszył w trasę koncertową po Europie z Accept, a także ponownie zawitał na festiwal "Dynamo Open Air". Po zakończeniu tournee muzycy poprosili szefów wytwórni Rising Sun o wydanie specjalnej limitowanej wersji [6] z dwoma bonusami w postaci wspomnianych coverów. Grupa rozpoczęła pisanie nowego materiału, znacznie cięższego i bardziej agresywnego od dotychczasowych dokonań. [7 był to w szczególności albumem Alberta, który napisał większość kawałków. Niestety, wokalista nie doczekał końcowego efektu - 22 kwietnia 1995 zginął tragicznie w wypadku samochodowym w wieku niespełna 32 lat. W 1995 ukazał się nieoficjalnie A Tribute To Carl Albert - European Bootleg, który nagrano podczas ostatniej trasy, jaką odbyto z Carlem. Jego dotychczasowe obowiązki przejął sam Geoff Thorpe. [7] uzyskał przychylne recenzje w metalowej prasie, zwłaszcza niemieckiej. Jednak część fanów nie była zadowolona z kierunku, jaki obrał zespół. Vicious Rumors zwrócili się już totalnie w stronę groove, powstał brudny i trudny do przełknięcia przez sympatyków klasycznego metalu krążek. Styl zdominowały ciężkie kompozycje zagrane raczej w średnich tempach, nisko strojone gitary, niskim również wokalem Thorpe'a oraz thrashowymi pierwiastkami. Jedynym niezmiennym elementem twórczości pozostały wyborne solówki. Podobać się mógł na pewno mroczny Concentration z rwanym riffem oraz Chopping Block z intrygującym podkładem gitar, jednak jako całość płyta wypadała blado.
Z nowym wokalistą Brianem O'Connorem nagrano [8], ukazujący jeszcze cięższe i nowoczesne oblicze formacji. Krążek zdominowały mocne riffy, piękne solówki Thorpe'a i Smytha oraz wzmagająca odczucie ciężkości praca sekcji. Powstała znów mroczna i raczej wolna płyta z kilkoma szybszymi thrashującymi fragmentami. Zwolennicy klasycznego metalu znów byli niezadowoleni, ponieważ groove zawładnął bez reszty Thorpe'm i spółką. Chwilami Vicious Rumors zbliżali się do stylistyki zapoczątkowanej przez Panterę (Fear Of God). O'Conner potrafił zaśpiewać melodyjnie, ale przeważały drapieżne nisko śpiewane partie. Uwagę zwracały nieliczne nastrojowe fragmenty jak Kill The Day czy instrumentalna Barcelona. Płytę promowano na trasie koncertowej z Blind Guardian, a Vicious Rumors zebrali znakomite recenzje swoich występów we wszystkich liczących się magazynach europejskich. Niestety skład zespołu nie utrzymał się zbyt długo - wpierw z kapelą pożegnał się O'Conner, potem odeszli Howe i Sisco, a w końcu Smyth dołączył do Testament, pozostawiając Thorpe'a samego. Lider nie zawiesił jednak gitary na kołku i zrealizował [9] z pomocą nowych muzyków. Thorpe postanowił tym razem nagrać klasycznie metalowy album. Zamiar ten całkiem nieźle się powiódł, ponieważ powstał równy przyzwoity krążek zawierający sporą dawkę zadziornego heavy/power z zanikającymi pomału elementami groove. Nie zabrakło wyszlifowanych solówek, wolniejszych kompozycji opartych na ciężkich riffach oraz śpiewu Morgana Thorna, przypominającego na myśl Bruce'a Dickinsona. Można było nawet odnieść wrażenie, że Vicious Rumors podążyli ścieżką solowych płyt frontmana Iron Maiden. Na wyróżnienie zasługiwały March Of The Damned i Liquify. Amerykanie ruszyli w tournee wiosną 2001 wraz z Rage. Na początku 2002 Thorpe i reszta wzięli udział w trasie z Blaze i Savatage, zagrali także na "Wacken Open Air" w Niemczech. Geoff Thorpe pojawił się gościnnie na nowym singlu Lake Of Memory grupy 7th Order, który pojawił się w stacjach radiowych 7 sierpnia 2003. Niedługo po tym Geoff uległ groźnie wyglądającemu wypadkowi, w wyniku czego odniósł obrażenia pleców.


Od lewej: Larry Howe, Thaen Rasmussen, Geoff Thorpe, Brian Allen, Stephen Goodwin

W maju 2005 wydano rerospekcyjne DVD Crushing The World. Do kapeli wrócili Starr i Howe, 4 listopada dołączył także oficjalnie nieoczekiwanie "metalowy spadochroniarz" James Rivera. Solówki w pięciu kawałkach nagrał również Brad Gillis z Night Ranger. Na [10] Rivera wniósł prawdziwego metalowego ducha, dokładając szeroką gamę wokali. Krążek zapowiadany był jako "mroczniejsza i bardziej agresywna wersja [2]" i po części rzeczywiście tak było. Jednak album oczywiście zawierał więcej nowocześniejszych dźwięków, poza tym okazał się znacznie cięższy i lepiej wyprodukowany niż jego sławny poprzednik. Z uwagi na wokale Rivery niedaleko temu krążkowi było do dokonań Seven Witches, z czasów, gdy James tam śpiewał. Thorpe przygotował na ten album materiał w stylu umiarkowanie melodyjnego heavy/power, z melodiami nieco nowocześniejszymi niż te z lat 80-tych, ale jednak bardziej do nich nawiązującymi niż estetyka chociażby [9]. Rzecz jasna była to muzyka skierowana przede wszystkim do słuchacza oczekującego amerykańskiego heavy/power z pewną dozą sympatycznego metalowego gitarowego bałaganu. Poza ogólnie udanym zestawem numerów, trafiło tu kilka utworów najwyższych lotów z niesamowitymi solówkami Thorpe'a, jak to apokaliptyczne z Mr.Miracle czy też w zdecydowanie zagranym Inmortal. Na pewno także posępny tytułowy Warball z majestatycznym refrenem wyrastał na mini-killera tej płyty. Potęga amerykańskiego heavy/power ujawniała się w Crossthreaded, przy czym nie tylko w refrenie. Nawet taki prosty Wheels Of Madness został zrobiony z dużą dbałością o atrakcyjność przekazu gitar. Nie udała się z pewnością bezbarwna akustyczna ballada Windows Of Memory, zupełnie niepasująca do ogólnej gitarowej nawałnicy. Najwięcej ekstatycznych wokali Rivery słychać było w dramatycznym A Ghost Within. Wartość albumu podnosił mastering Juana Urteagi, który stworzył brzmienie głębokie i nowoczesne, korzystając z doświadczeń nabytych przy pracy nad metalem bardziej ekstremalnym, bo takim się głównie wcześniej zajmował. Grupa w październiku i listopadzie 2006 promowała wydawnictwo na trasie "World War Tour", supportowana przez Beyond Fear. Nie było nic zaskakującego w tym, że Thorpe nie zdołał utrzymać tego składu i Vicious Rumors realnie przestał on funkcjonować w 2007. Rivera skoncentrował się na reaktywacji Helstar, a gitarzyści poszli swoją drogą.
Przez lata w obozie Vicious Rumors było cicho. Nowy frontman Brian Allen okazał się na [11] dobrym wokalistą, potrafiącym zaśpiewać wysoko, ostro i chwilami "robił" niemal za trzecią gitarę. Sama muzyka nie różniła się zbytnio od poprzednich dokonań - jedynie refreny - zawierające sporo łagodniejszych momentów - były bardziej melodyjne. Szybsze utwory posiadały nie tylko domieszkę thrashowej rytmiki, ale także coś z klasycznego amerykańskiego heavy lat 80-tych (Rite Of Devastation). Podobał się przede wszystkim energetyczny Razorback Blade, z kapitalnymi gitarowymi natarciami i podwójnymi wokalami. Takich utworów było jednak mało, a Larry Howe nie miał za wiele możliwości do podkręcania temp, choć robił co mógł - zwłaszcza w momentach, gdzie gitary były dość statyczne mimo pozornej dynamiki (Deal With The Devil). Pomieszanie różnych pomysłów dało rezultat w postaci Pearl Of Wisdom, w którym refren zupełnie nie pasował do grania poniekąd mrocznego i lekko pokręconego. Najsłabiej wypadł jednak All I Want Is You - kompozycja poniżej poziomu oczekiwań i możliwości Vicious Rumors - monotonny i pozbawiony mocy kawałek udający heavy/power w melodyjnej odmianie. Złe wrażenie zacierał w znacznym stopniu krótki, ale agresywnie treściwy Axe To Grind, stanowiący powrót do najstarszego okresu twórczości z ciekawymi thrashowymi chórkami i zaskakująco rozbudowanymi solówkami gitarowymi. Płycie nadano brzmienie tradycyjne, bez podrasowania wszystkiego studyjną sztucznością. Album jednak nie był wystarczająco równy, aby uznać go za bardzo dobry - denerwowały przede wszystkim mielizny i utwory, w których kwintet dostawał lekkiej zadyszki.

Dalsze losy muzyków Vicious Rumors: